Page 20 - tırnak içinde dergi

Âsaf'a Lahzalar III - Veda

Neslihan Aydın

Dünün ceplerine hapsettiğim çocukluğumda arıyorum gelecek günlerimin izlerini
Adım adım yol katediyorum içimde.
Hece hece dökülüyorum kelimelere.
Silinişim nelere gebe,
bilemiyorum henüz.
En çok da unutulmuş bir şiirin son dizesine takılıyor aklım
Mısra mısra ayak ucunda beliriyorum şairinin
Hani merhem diye sol yanımıza sürdüğümüz şiirler
Hani inen gecede gönlümüzün isine iyi gelen şiirler
Dökülüyor bu eşsiz umman parmak uçlarıma.
Aklım, ah tüm akılsızlıklarım…
Tüketiyorum önümü de ardımı da, biliyorum.
Şehir karanlık sözler sarf ediyor ardımda bıraktığım yığına
Sürüne sürüne içini döküyor ardıma.
İçime.
Sahi içim, ne zamandır böylesine yığın?
Bıraktığım gençliğim yapışıyor sonra yakama
Dön diyor, şu benlikleri sök at içinden.
Duymuyorum sonra ben-i
Zihnime batan o bıçak.
Soğuk parmaklar dolu yüreğim, bir işaretler dolusu yürek gibi.
Usulca kapanıyor içim.
Caddeler sabahın ilk ışıklarına böylesi aç iken,
Bir kaldırım sessizliği çok görülüyor ruhuma.
Öyle olsun, diyorum.
Biliyorum silineceğim zihninden ey koca şehir
Gidişim çığlıklarla olmayacak belki
Üzerine basa basa silineceğim.

20